Neuroafektywny Model Relacyjny (NARM)

Neuroafektywny Model Relacyjny (NARM) jest metodą psychoterapii ukierunkowaną w szczególności na leczenie traumy przywiązania, relacyjnej i rozwojowej, zwanej inaczej „złożoną traumą” (Complex-PTSD lub C-PTSD). Ta kategoria kliniczna znajduje się w ICD-11. Ten rozwojowo zorientowany, neurobiologiczny model wyłonił się z wcześniejszych orientacji psychoterapeutycznych, w tym psychoterapii psychodynamicznej, teorii przywiązania, terapii Gestalt i różnych podejść psychoterapii somatycznej. Integrując psychoterapię odgórną z
somatycznymi podejściami w kontekście relacji.

Opracowana przez dr Laurence’a Hellera w ciągu 45 lat jego kariery klinicznej, została po raz pierwszy przedstawiona w jego szeroko sprzedawanej książce Healing Developmental Trauma: How Early Trauma Affects Self-Regulation, Self-Image and the Capacity for Relationship. Obecnie dostępna w ponad dziesięciu językach.

Model NARM jest potężnym podejściem do rozwiązywania problemów związanych z niekorzystnymi doświadczeniami z dzieciństwa i ich długotrwałymi konsekwencjami, co zostało podkreślone w badaniu ACEs.

NARM twierdzi, że chociaż to, co wydarzyło się w przeszłości jest istotne, to nie to, co wydarzyło się w przeszłości tworzy objawy, których ludzie doświadczają w dorosłym życiu. Jest to utrzymywanie się stylów przetrwania właściwych dla przeszłości, które zniekształcają obecne doświadczenie i tworzą objawy. Te wzorce przetrwania, po przekroczeniu ich użyteczności, tworzą ciągłe odłączenie od naszego autentycznego „ja” i od innych. Na przykład, dysocjacja i izolacja to podstawowe mechanizmy radzenia sobie z najwcześniejszą traumą. Podczas gdy dysocjacja i izolacja dosłownie uratowały ludziom życie, to gdy ten wzorzec trwa w dorosłości, tworzy niekończące się objawy.

To również zniekształcenia tożsamości, które rozwijają się w odpowiedzi na wczesną traumę, tworzą ciągłe cierpienie. Na przykład dzieci zawsze doświadczają porażki środowiskowej jako swojej własnej porażki. Prosty przykład: jeśli dziecko dorasta z niekochającymi rodzicami, nie jest w stanie dostrzec, że jest to porażka ich rodziców. Dzieci mają tendencję do rozwijania poczucia własnej wartości, że są niekochane. Podstawowym elementem modelu NARM jest praca z nieświadomą potrzebą ochrony relacji przywiązania u dziecka, a następnie u dorosłego. Robią to w procesie zwanym rozdwojeniem, w którym chronią obraz opiekuna kosztem własnego pozytywnego poczucia własnej wartości. Ma to głębokie reperkusje dla nas wszystkich na poziomie psychobiologicznym.

Model kliniczny NARM posiada precyzyjne i skuteczne techniki pracy z podstawowymi obszarami zniekształcenia tożsamości i fizjologicznej dysregulacji. W podejściu NARM, pracujemy jednocześnie z psychologią i fizjologią osób, które doświadczyły traumy rozwojowej, a także skupiamy się na wzajemnym oddziaływaniu pomiędzy kwestiami tożsamości a zdolnością do połączenia i samoregulacji.
NeuroAfektywny Model Relacyjny™ skupia się na podstawowych zadaniach i funkcjonalnej jedności rozwoju psychologicznego i biologicznego. Jest nieregresywny, niekatartyczny i niepatologizujący.

Korzystałam z  laurenceheller.com